2022_MV_00615 - Mondelinge vraag van raadslid Emilie Peeters: Leefstraten

Bedankt voor je vraag. Het is inderdaad een interessant jaar geweest voor de leefstraten. Na meer dan tien jaar experimenteren met leefstraten, leefpleinen, initiatieven bij burgers, of bij de buurtwerkers, hebben we begin dit jaar de werking op volwassen benen laten staan. We hebben gezien wat werkt en wat minder marcheert, of wat meer zorg nodig heeft.
 Na een brede bevraging bij indieners van de voorbije jaren, bij bewoners en diensten, is een afsprakenkader -een reglement dus- opgesteld om de steeds talrijker wordende leefstraten in goede banen te leiden. 

Als we terugblikken naar de voorbije zomermaanden, het eerste jaar met het nieuwe reglement, kan ik alvast dit meegeven.

• Er liepen 40 leefstraattrajecten – 32 zijn uitgemond in een leefstraat. Dat wil zeggen: er kwam veel initiatief, maar bij acht trajecten zijn mensen ermee gestopt, bv omdat er te weinig draagvlak was in de buurt, om omdat er te weinig capaciteit was om de leefstraat te trekken. Bij 32 trajecten was er voldoende animo om het traject goed te trekken. We zien dan ook dat zulke trajecten hun werk doen: het gaat niet om het verzamelen van een aantal handtekeningen, maar wel om het bevragen en betrekken van de buren en omwonenden bij de opzet van een lange invulling zoals een leefstraat.
• 20 van die 32 trajecten groeiden vanuit het initiatief van buren of bewonersgroepen. 12 Leefstraten zijn opgestart door de dienst buurtwerk en partners. Deze gaan vooral door in parken, groenzones of pleinen bij sociale woningbouw. Met andere woorden: het experiment dat we enkele jaren geleden opstartten om ontmoetingsruimte bij sociale woningbouw beter te voorzien en te omkaderen in de zomermaanden, blijkt te werken. Bij zulke trajecten is het de buurtwerker – of een organisatie uit het middenveld- die de ontmoeting tussen de buurtbewoners in goede banen leidt. 

Een uitgebreide evaluatie volgt nog, traditioneel in de wintermaanden, maar bij een snelle terugblik zien we dat er mooie initiatieven zijn ontstaan. Er wordt van alles georganiseerd: een spelletjesavond, wekelijk koffiemoment, yogasessies, een petanquetoernooi of een weggeefwinkel. 

Met het reglement hebben we het mogelijk gemaakt voor aanvragers om een leefstraat tot maximum zes maanden te laten lopen in de zomer. Die vraag leefde al langer bij diverse straten, om de publieke ruimte langer in te richten als een ontmoetingsplaats als het weer het beter toelaat.

Als we nu kijken, zien we dat er afgelopen zomer negen straten meteen op die kar sprongen om een langere leefstraat van vijf à zes maanden aan te vragen. Ik geef daarbij wel mee dat het meestal ging over leefstraten die geen grote belemmering vormden voor doorgaand verkeer of leefpleinen die in een groenzone konden doorgaan.  

Door de straat aangenamer in te richten, en vooral: door die inrichting vooraf met buren en omwonenden te bespreken, komen er ook vragen of signalen om ook na de leefstraat met een beperkte opstelling aan de slag te gaan.

Een aantal voorbeelden:

• Aan Steenakker Zuid was een leefstraat aan de groenzone bij sociale woningen. Daar is een vraag om de banken langer te kunnen gebruiken. 
• Aan de Scandinaviëstraat in de groenzone achter het woningblok waren banken en spelinfrastructuur voorzien. Daar is ook de vraag om dit ook na het leefplein te kunnen behouden.
• In de Zalmstraat is er vraag om de bloembakken te laten staan in de winter.
• In de Biekorfstraat is er vraag naar een bank in de wintermaanden. 

Die signalen worden doorgegeven aan de betrokken stadsdiensten. Principieel neemt de Stad deze vragen zeker ter harte. De stadsdiensten bekijken nu case per case wat mogelijk is in de tussenliggende wintermaanden.   

Tegelijk begrijpen we dat een jaarlijks terugkerende vraag naar het langer gebruik van bv een zitbank een signaal is naar de Stad. Een signaal dat er een nood is voor een kleine gelegenheid om elkaar te ontmoeten. Ook dat willen we -op momenten met meer tijd en ruimte hiervoor- goed bekijken om dit mogelijk te maken.