Notulen  commissie onderwijs, welzijn en participatie (OWP)

Bedankt voor uw vraag en interesse in het Wijkbudget. Het is met veel plezier dat ik je een opvolging geef van de voorbije maanden.

Op deze commissie heb ik al toegelicht hoe het wijkbudget gefaseerd verloopt.

-      Zo weet je dat Gentenaars uit elf wijken tot november vorig jaar een idee konden indienen voor hun wijk.

Dienst Beleidsparticipatie Stad Gent                                                                 

-      De voorbije maanden vonden de wijkdialogen plaats- eerst tot eind april, maar door Corona hebben we dat verlengd tot eind mei. In dialoog en samenwerking met de Stad en mensen in de wijk, zijn de ideeën zo goed mogelijk verder uitgewerkt tot stevige plannen. En dus, op 31 mei, middernacht, zijn vele plannen ingediend.

-      Nu bekijken de stadsdiensten, maar ook een groep experten -de Dialoogkamer- de haalbaarheid van de projecten nog verder. Half juli zal het college daarbij valideren welke projecten voldoen aan de voorwaarden en doorstromen naar de volgende fase.

-      In september en oktober bekijken we per wijk hoeveel geld er beschikbaar is en voor hoeveel er is aangevraagd. Waar meer middelen zijn aangevraagd dan beschikbaar, zal er dus nog een selectie van projecten moeten gebeuren. En vanaf januari 2022 kunnen projecten in cocreatie aan de slag.

De wijkdialoog, die loopt eigenlijk de hele tijd door – we zien dat als een soort rode draad. Maar de voorbije maanden lag uiteraard wel het zwaartepunt voor de wijkdialoog.

-      Er is eerst terug uitgebreid gecommuniceerd. Begin dit jaar zijn aan de hoge stoelen in de wijken baches gehangen met een overzicht van de wijk, de vele ideeën die zijn ingediend en nog extra gegevens over hoe we wijk is samengesteld, wat kansen of uitdagingen zijn voor de wijk. De info hing ook in buurtinfokasten en kwam op een visueel aantrekkelijke folder in de bus van elke inwoner van de 11 wijken terecht.

-      Daarna gingen we aan de slag om buurtbewoners met elkaar in overleg te laten gaan over de noden die er zijn in de wijk. Initiatiefnemers hebben hun idee kenbaar gemaakt en uitgelegd. Wijkbewoners met een aanpak voor een gelijkaardig probleem hebben zich samengezet. Mensen die een ingreep voorstelden op eenzelfde plek in de wijk hebben overlegd. En er zijn verschillende coronaveilige activiteiten opgezet om ook andere mensen in de wijk te betrekken om zo de ideeën steeds te verscherpen.

-      De wijkregisseur, die de wijkdialogen begeleidt, heeft niet alleen bewoners bij elkaar gebracht, maar ook initiatiefnemers met stadsdiensten in contact gebracht. Zo kon bijvoorbeeld de groendienst al een inschatting maken wat haalbaar zou zijn, of wat de kostprijs kon zijn. Bovendien was er een stadsinterne collegakamer waar de ideeën en voorlopige plannen ook al passeerden om tips te geven en bij te sturen.

-      In de gesprekken met andere bewoners en de stadsdiensten zagen we vanalles gebeuren met die oorspronkelijke ideeën: of ze werden plannen, of de ideeën versmolten tot één groot plan, of ze zijn al doorgestroomd naar de reguliere werking van de stad of vertaald als signaal naar het beleid. Sommige ideeën zijn door de gesprekken ook gewoon verlaten.

-      Vanaf eind april ging een afvaardiging van het college op bezoek in de wijken om met initiatiefnemers te spreken. (“Wijkdialoog aan de toog”) Voor de eerste vier wijken gebeurde dat nog digitaal, van zodra het mocht en kon, kwamen we samen op een centrale locatie in de wijk, in openlucht en in kleine groepen om van de initiatiefnemers zelf te horen waarom ze een idee hadden ingediend. Net zoals bij de eerdere Wijkdebatten en Wijkbeurzen in de vorige legislaturen vonden we het belangrijk als college om van bewoners zelf te horen wat leeft in hun wijk, wat hun noden en bezorgdheden zijn. Het was fijn om te horen dat bewoners niet alleen vragen hebben naar de Stad toe, maar zelf met ideeën kwamen. Vaak zien ze mogelijkheden die we als Stad nog niet zagen. Tegelijk kan niet alles via co-creatie een plek krijgen en pikten we dus ook heel wat signalen op.

Als je ziet hoezeer een idee de voorbije maanden geëvolueerd is, zegt dat veel over de wijkdialogen en de meerwaarde om die extra fase in te lassen bij het participatief budgetteren. Als we als Stad een stuk van onze middelen toevertrouwen aan de wijken, is de wijk -en de Stad- gebaat bij

Dienst Beleidsparticipatie Stad Gent                                                                                                                          

projecten die ook gedragen zijn in de wijk. We zien plannen ontstaan waarbij Gentenaars mekaar scherp houden, vragen stellen en bijsturen. Zo’n fase is eigenlijk onbetaalbaar, zowel voor de dynamiek in de wijk als voor de resultaten die we straks zullen zien.

Welke conclusie kan ik hier nu uit trekken? Zelf heb ik alle wijkdialogen meegemaakt, telkens met één of meerdere collega’s uit het college. En ik geef graag mee wat ik daaruit meepak. Voor de komende maanden, maar heel graag ook naar de volgende ronde van het wijkbudget.

-     Corona als context. Dat was geen eenvoudige setting. We hebben in het voorjaar bijna wekelijks met de dienst gemonitord of we de invulling van een wijkdialoog wel afdoend zou zijn met de heersende maatregelen. Op het terrein is er waanzinnig veel werk verzet, in de eerste plaats door de wijkregisseurs die voor het wijkbudget telkens centraal aanspreekpunt zijn. Zij spreken rechtstreeks met sleutelfiguren, partners, organisaties, werkingen, ... en uiteraard initiatiefnemers.

Waar mogelijk en gewenst is telkens op maat van de wijk een aanpak uitgewerkt. Naast de online meetings, e-mails en telefoontjes, is er veel gewandeld in de wijken (bv macharius, wandeling langs de plannen), er zijn gerichte bevragingen gebeurd bij buren van bv een plein waar een bepaald idee leefde, ... Laat ons zeggen dat de publieke ruimte de belangrijkste plekken bood om met elkaar in gesprek te gaan.

Naar de volgende ronde denk ik dat we hier zeker interessante praktijken uit kunnen herhalen. De wandelingen in de wijken lieten toe om soms diepgaander op de zaken in te gaan bijvoorbeeld.

Tegelijk hopen we uiteraard op een tweede ronde zonder Corona, waarbij de toch nog breder kunnen gaan om de buurt te betrekken, zodat het wijkbudget nog meer kan leven in de wijk.

-     Veel goesting en creativiteit. Dat als context, maar we mogen denk ik echt tevreden zijn met het enthousiasme in de wijken waar het wijkbudget is gelanceerd. 113 plannen die zijn ingediend voor de 11 wijken!

-     Gesprekken over wat nodig is in de wijk: Zwijnaarde is de Brugse Poort niet en Dampoort verschilt grondig van de Gentse Kanaaldorpen en -zone.

Het is de opzet geweest van de wijkdialogen: bekijken waar noden zitten in die bepaalde wijk en ook vanuit die bril aan oplossingen denken. In de gesprekken met de wijk, hoorde ik soms verbazing over de cijfers in de wijk (hebben wij zoveel ouderen? ...) Op verschillende momenten hebben mensen kunnen uitleggen waar zij noden zien, hoe ze zaken willen aanpakken. In het gesprek met anderen, zijn ze vaak verder gaan verfijnen wat nog meer zou helpen voor de buurt.

In de wijken waar we als Stad nog extra hebben ingezet om kwetsbare groepen te bereiken, stellen we vast dat zich dat heeft vertaald in concrete projecten, bv Burgerplicht, de jeugd in Zwijnaarde of de Bulgaarse gemeenschap in de Dampoortwijk.

-     Dynamiek in de buurt. Tijdens de dialogen hoorde ik vaak dat ideeën na fase 1, samengesmolten waren. Mensen die merkten dat ze een voorstel hadden op dezelfde plek,

Dienst Beleidsparticipatie Stad Gent                                                                                                                    

of voor dezelfde doelgroep. Dat is fijn. Mensen die elkaar ook nog niet kenden, zijn zich samen aan tafel gaan zetten om een gezamenlijk plan en budget op te maken. Om er dan hopelijk de komende jaren samen de schouders onder te zetten.

-      Signalen voor de Stad. Bewoners blijken effectief de beste ervaringsdeskundigen van hun wijk. Ze duiden problemen aan die soms nog niet op onze radar stonden. Dat is zeker heel waardevol.

Tegelijk stel ik vast, doorheen de gesprekken die ik in elke wijk had, dat er echt een behoefte leeft aan ruimte om elkaar te ontmoeten, vraag ook om meer recreatieruimte, bomen of groen in de buurt te hebben, een plek waar kinderen veilig kunnen spelen. Ook met die grote tendensen kunnen we aan de slag om te zien of en hoe we ons daar kunnen aan aanpassen.

De eerste ronde van het wijkbudget draait dus op volle toeren. Corona heeft ervoor gezorgd dat we veel meer tijd moesten steken in hoe we mensen of ideeën konden bijeen brengen, scherp krijgen. Maar als ik zie waar we nu staan en als ik de dynamiek in de wijken zie, dan weet ik dat deze fase broodnodig is, om de wijken zelf te versterken, om meer signalen rechtstreeks te krijgen van onze Gentenaars en om straks met straffe projecten aan de slag te kunnen in de wijken.

 Bedankt voor uw vraag. In 2020 hebben we via het COVID19 fonds de kans gekregen om als lokale overheid onder andere de digitale kloof bij kwetsbare Gentenaars aan te pakken.

Ik ben heel blij u te melden dat ondertussen alle 2500 pakketten die initieel voorzien waren reeds zijn verdeeld. Het toont aan hoe groot de nood is.

De reacties die we hebben ontvangen zijn zeer positief en ook dankbaar. 

Maar wat wil je, als je in deze tijden geen enkele digitale connectie hebt met de buitenwereld dan is het moeilijk om mee te draaien in onze maatschappij. 

Zoveel wordt er digitaal gedaan in deze tijden; werk zoeken, opleidingen volgen maar ook sociale contacten onderhouden in een periode dat fysieke contacten nog sterk beperkt moeten blijven.  

En we hebben niet zomaar laptops gegeven, neen we hebben er ook voor gezorgd dat er een uitgebreid aanbod van opleiding en vorming kwamen om de mensen wegwijs te maken in de digitale wereld.

Momenteel is dit nog steeds lopend maar ondertussen hebben al 325 cliënten de basisvorming gevolgd. Deze vorming wordt gegeven aan mensen die helemaal geen digitale vaardigheden hebben. Daarnaast is er ook een algemene workshop voor mensen met meer digitale vaardigheden, daar namen reeds 462 mensen aan deel. 46% van de aanwezige mensen, verspreid over de verschillende vormingen, gaven aan een vervolgopleiding te willen volgen en werden hiervoor al doorverwezen. 

Er zijn tijdens deze vormingen ook specifieke digitale ondersteuningsnoden naar boven gekomen. Denk hierbij aan het werken met “its me”, internetbankieren, attesten opvragen bij diensten, werken met routeplanner,… In de toekomst gaan we onderzoeken hoe we hier ook mee aan de slag kunnen gaan. 

Uiteraard zijn we ook een aantal hindernissen tegen gekomen zoals de taal tijdens de vormingen maar hier hebben we op geanticipeerd door vormingen met tolken aan te bieden.

Ook de afwezigheden tijdens de vormingen wordt aangepakt. Alle afwezige cliënten worden allemaal persoonlijk terug gecontacteerd en toegeleid naar een vorming in het najaar.  

Ook een internetaansluiting en -abonnement is essentieel in deze tijden. In het verleden kon er al een deel hiervan ten laste worden genomen via het PASOA budget. Met de COVID 19 subsidies hebben we ook deze kosten dit jaar opgenomen in het digitaal pakket. Hierdoor bleef het PASOA budget, een budget dat jaarlijks vrijgemaakt wordt voor OCMW’s door de POD om hun cliënten aan vrijetijdsparticipatie te kunnen laten doen, beschikbaar.

Het feit dat de digitale pakketten zo snel zijn verdeeld toont dus ook de nood aan zoals ik al in het begin heb vermeld. Gelukkig hadden we een reserve van 500 digitale pakketten voorzien in de besteding van de subsidie. Deze 500 pakketten zullen in het najaar verder worden verdeeld. Momenteel is de dienst hier een voorstel rond aan het uitwerken.

Maar de noden zullen ook na de verdeling van deze 500 pakketten niet verdwijnen, jammer genoeg. De digitale kloof is er al heel lang. Ze is te lang te weinig aangepakt. Corona heeft pijnlijk duidelijk gemaakt hoe belangrijk de digitale connectie met de buitenwereld is maar ook hoe groot deze nog kloof is.

Het structureel aanpakken van dit probleem kan niet enkel gebeuren op lokaal niveau. We hebben de bovenlokale overheden daar echt voor nodig.

Zo willen we dat o.a. de drempels voor het sociaal tarief voor internet weg worden gewerkt en gaat naar een automatische toekenning.

Daarnaast hebben we in Gent gekozen om de subsidie te spenderen aan het dichten van de digitale kloof maar zijn er zeker ook in andere steden en gemeenten veel noden. Structurele middelen om overal digitale pakketten te kunnen aanbieden is dus noodzakelijk.

We moeten dit samen aanpakken. Ik roep de hogere overheden bij deze dan ook op dit te doen!

We hebben de feiten nagevraagd bij de organisatie, Habbekrats. 

Eerst en vooral wenst Habbekrats excuses aan te bieden aan de studente orthopedagogie die een stagedag kwam volgen in De Fabriek. Ik kan mij voorstellen dat de confrontatie met deze jongeren voor haar hard is aangekomen. Habbekrats wenst te benadrukken dat het gemelde gedrag in hun organisatie niet wordt getolereerd en dat er zeer veel aandacht wordt geschonken aan respect. 

Echter, zoals u weet ligt het niet voor de hand om kinderen en jongeren, die zelf jarenlang het slachtoffer zijn van discriminatie en uitsluiting te begeleiden noch hun gedrag te veranderen. 

Habbekrats is als jeugdwelzijnswerking uiteraard vertrouwd met deze doelgroep.  Het zijn kinderen van een gemeenschap, van onze stad, waarvan ieder van ons deel uitmaakt. We kunnen hen samen helpen bij hun ontwikkeling door hen te omgeven met goede voorbeelden, bij te sturen en positief te benaderen wanneer het goed gaat. 

Met dertig jaar professionele ervaring op de teller gaat Habbekrats zorgzaam om met deontologie. Iedere werknemer ondertekent de deontologische code van het Jeugdwerk en verklaart zich hiermee akkoord. Hij/zij heeft de taak om de integriteitsrichtlijnen uit deze code te respecteren en door te geven aan iedereen die zich op de werkvloer bevindt. Indien daarbij problemen zouden rijzen dan heeft Habbekrats een API aangesteld.  Een AanspreekPunt Integriteit. Deze persoon heeft als taak verschillende cases op te volgen en zich te verzekeren dat de juiste trajecten worden gevolgd bij cases op het vlak van integriteit. 

Habbekrats verzekert dat er alles aan wordt gedaan om grensoverschrijdend gedrag te voorkomen. 

Niemand wordt alleen gelaten in de Habbekratswerking. Echter, in dit geval was het meisje wel alleen in de bubbel met groepje jongeren maar bevond ze zich niet alleen in het gebouw en was er een vaste begeleider in de nabijheid.  

Ik kan mij voorstellen dat de weergegeven feiten ontzettend confronterend zijn overgekomen maar ze werden niet als dusdanig gemeld aan de aanwezige begeleider. Ook niet achteraf, toen de stagiaire in kwestie nog een bedankingsmail stuurt naar haar begeleider. 

Het was natuurlijk beter geweest indien dergelijke zaken zich nog zouden voordoen, om onmiddellijk en formeel te communiceren met de vaste begeleider van dienst, zich eventueel te melden bij de API of alleszins de juiste weergave van de feiten te communiceren aan Habbekrats zodat die er snel gevolg kunnen aan geven.  We geven mee aan de organisatie om dit in de toekomst ook duidelijk op voorhand mee te geven aan elke stagiair of vrijwilliger.   Zij zullen ook contact opnemen met de stagiair om dit in alle rust nog eens te bespreken met haar. 

Habbekrats bedankt u om dit te signaleren en nodigt u graag uit om de werking en omstandigheden beter te leren kennen. 

Tot slot geef ik nog mee welke zaken we zelf zullen opnemen vanuit de stad.  Het Departement OOJ loopt momenteel een traject rond grensoverschrijdend gedrag en hoe hiermee om te gaan. Ik zal deze case binnen het traject ter sprake brengen en vragen in hoeverre men ook jeugdwerk en andere organisaties hierin kan betrekken. 

Bij evaluatie van convenanten zullen we ook polsen naar deze thematiek bij de organisaties: hoe gaat men hier mee om, welk beleid voert men hier rond, wat is nodig?

Bedankt, collega Schiettekatte, voor uw zeer interessante vraag. 

De berichten in de media over de acties van vele jongeren ten aanzien van de kledijvoorschriften op hun school die ze als discriminerend en achterhaald aanvoelen, vond ik persoonlijk wel heel mooi. Zelfs hartverwarmend om te zien hoe al die jongeren heel overtuigd opkomen voor wat ze discriminerend ervaren. En het feit dat ze hun stem zo duidelijk hebben laten horen, zorgt er ongetwijfeld voor dat er vandaag in heel veel scholen een dialoog loopt tussen leerlingen en het team van leerkrachten en directie. En wat die dialoog ook oplevert, het feit dat er over een dergelijk thema naar elkaar geluisterd wordt, is sowieso een heel goede zaak.  

Collega Schiettekatte, u vraagt naar de schoolreglementen van de stedelijke scholen, en meer bepaald of de kledijvoorschriften genderinclusief opgesteld zijn. En ik kan u op dat vlak geruststellen. 

De kledijvoorschriften verschillen van school tot school, wat op zich ook logisch is: zo is de Hotelschool Gent vrij strikt in de kledijvoorschriften van de leerlingen, wat natuurlijk in lijn met de vereisten van de jobs waar de leerlingen later in terecht zullen komen. Dan gaat het bijvoorbeeld over het feit dat de ‘zaalkledij’ bestaat uit een wit hemd en zwarte broek en dat daar vanaf de derde graad een zwarte vest en blauwe das bijkomt. Maar ook in de Hotelschool maken deze voorschriften geen onderscheid op basis van gender. 

Het aspect van voorbereiding voor een specifieke job speelt voor bijvoorbeeld leerlingen in de Freinetmiddenschool veel minder, waardoor het schoolreglement van de Freinetmiddenschool zich beperkt tot “Onze school waardeert persoonlijke smaak en overtuiging, maar het mag geenszins de bedoeling zijn om te provoceren, de goede zeden te schenden of de vrijheid van anderen te belemmeren. Noch de eigen veiligheid of gezondheid, noch die van anderen mag in het gedrang komen.”

En ook de voorschriften in de reglementen van de andere stedelijke secundaire scholen zijn beperkt en maken geen onderscheid op basis van gender.

Tenslotte, collega Schiettekatte, vraagt u of ik hierover in gesprek plan te gaan met de scholen die niet tot het stedelijk onderwijs behoren. 

Zoals ik zei, vind ik het een goede zaak dat zoveel jongeren hun stem hebben laten horen en zal dit op vele scholen aanleiding geven tot gesprek. Ik geloof ook dat dat gesprek daar moet gevoerd worden: in de scholen, tussen de leerlingen en hun directie. Dit gaat immers om meer dan de exacte formulering in een schoolreglement. Dit gaat om het werken aan wederzijds begrip, over het aantonen van hoe bepaalde beslissingen op school ervaren worden door de leerlingen. De vertaling naar de schoolreglementen is slechts een uitloper daarvan. 

Als me als schepen van onderwijs van deze stad hierin zou mengen, zou ik deze gesprekken in de scholen eerder bemoeilijken dan helpen. Dus dat ga ik vooralsnog niet doen.

We hadden het er vorige maand ook over, maar toen was het nog te vroeg om er concreet over te praten. We hadden toen nog maar net de Vlaamse oproep, die helaas weer laat kwam. Maar dat heeft ons, in het bijzonder het Onderwijscentrum en de scholen, niet tegengehouden om in actie te schieten.

Er wordt op 2 sporen gewerkt.

Ten eerste een aanbod die de scholen voor hun eigen leerlingen inrichten. Dit is beperkt. Scholen, leerkrachten en directies zijn moe, ook al ziet ze zeker de noodzaak. Het is bijna het einde van het schooljaar, de leerlingen hebben het lastig gehad, scholen hebben echt alles gegeven.

De Waalse gemeenschap zal het schooljaar anders organiseren, ik hoop dat ook wij het debat aangaan.

Er zijn toch 3 scholen die zelf iets opzetten, waar we hen dankbaar voor zijn: VISO, HTISA en het Lucernacollege. Mogelijks komen er nog, maar ons aanvoelen is dat dat niet veel zal zijn. Niet alleen in Gent, we zien dit ook in andere gemeenten.

Een tweede spoor, is het spoor waarbij het Onderwijscentrum samen met diverse partners zomerscholen opzet. Dit aanbod is open voor alle leerlingen en vertrekt vanuit een brede educatieve invalshoek. De titel is: ‘ZomerWijs’. Het zal wijs en plezant zijn, maar het is ook onderwijs dus ook leerrijk. Er zal plaats geboden worden aan 865 leerlingen uit het gewoon basis- en secundair onderwijs, het dubbele van vorige zomer. Het gaat om ‘extra’ plaatsen, bovenop de reeds uitgebreide bredeschoolkampen.

 ‘ZomerWijs’ bestaat uit zeven onderdelen:

(1) Leerschakel (Leerschakel vzw): remediërend aanbod voor 435 leerlingen BaO, SO en OKAN o.v.v. taal, wiskunde, STEM, crea- en praktijkvakken, verrijkt met diverse toffe activiteiten en uitstappen.

(2) ZomerWijs in de Wijk (Onderwijscentrum Gent): educatief aanbod voor 330 leerlingen lager onderwijs, in 11 wijken, dat de stad gebruikt als leer- en experimenteerruimte, en focust op welbevinden, sociale vaardigheden, leren leren, stimulering van rekenvaardigheden en taal.

(3) Letterspetter (Letterspetter): artistiek-educatief aanbod voor 30 overstappers BaO naar SO en eerste graad SO dat focust op poëtische expressie, muzische werkvormen, beeld, beweging en theater.

(4) De Wondere Wereld van STEM (Odisee Hogeschool): educatief aanbod voor 15 jonge kinderen uit het lager onderwijs (6 t.e.m. 9 jaar oud), dat ervaringsgericht en exploratief inzet op STEM en welbevinden, en gebruik maakt van heel wat toffe doe-activiteiten op maat.

(5) Geniaal Digitaal (District09 en De Creatieve Stem): lerend aanbod voor 15 leerlingen uit de eerste graad van het SO (inclusief overstapper BaO naar SO), dat focust op de versterking van basisdigitale en STEM-vaardigheden.

(6) De Gentrale (De Centrale): de zomerschool van De Centrale die via ‘spoken word’ en muziek werkt aan interculturele uitwisseling en taalstimulering, en plaats biedt aan 15 leerlingen uit OKAN.

(7) Stille Leerplekken (Onderwijscentrum Gent): aanbod aan uitgeruste plekken in Rabot en Brugse Poort), waar telkens 10 jongeren uit de tweede en derde graad SO rustig kunnen werken aan hun vakantietaak of herexamen.

Dit alles werd door het Onderwijscentrum in een subsidieaanvraag gegoten, er is nog geen nieuws over een goedkeuring. Maar daar wachten we niet op, want anders krijgen we het niet georganiseerd.  Het zou wel niet mogen dat we 3 weken voor de zomervakantie nog steeds niet weten of de subsidies goedgekeurd zullen worden, maar we hopen dat ze komen.

Ik wil eindigen met een oproep. Er hebben al 2 ministers aangegeven dat ze les zullen geven in Vlaanderen, in Gent hebben zich al 2 proffen geëngageerd. Ik wil jullie oproepen om ook les te geven of een activiteit te begeleiden. Je kan daar zeer zinvol vrijwilligerswerk doen. Het zal een leerrijke ervaring zijn als lid van de commissie om terug wat dichter bij de praktijk te komen, iets wat ik zelf ook regelmatig doe. Een brede oproep aan jullie, maar ook aan alle Gentenaars. We hebben handen tekort. Gebruik de zomer niet alleen voor vakantie om te bekomen en te genieten van terrasjes en knaldrang, maar ook om u nuttig te maken als vrijwilliger. Dat kan zeker op één van de zomerscholen. Ik hoop dat jullie zelf kandidaat zijn ofwel meehelpen om anderen te mobiliseren.

Zich kandidaat stellen kan via: onderwijscentrum.communicatie@stad.gent.

Met het sociale innovatiefonds hebben we als stadsbestuur een impuls van bijna 800.000 euro gegeven om sociale knelpunten aan te pakken op een innovatieve manier. Er was duidelijk veel enthousiasme om hiermee aan de slag te gaan, want er werden in september 2020 maar liefst 64 projectaanvragen ingediend.

Een van de 10 projecten die door de jury werden geselecteerd en een subsidie kregen toegekend is inderdaad dat van Hand in Hand vzw.  In dit project wil men een zogenaamde ‘respijtplek’ creëren. Dat is een plek waar mensen met psychosociale moeilijkheden een korte periode tot rust kunnen komen. Door het creëren van deze rustplek wil men een te snelle opname in de psychiatrie voorkomen. Met het project wil Hand in Hand zo’n 40 personen per jaar bereiken. De respijtplek zou vorm krijgen als een duurzame, mobiele woonunit, op het domein van DAC De Moester in Sint-Denijs-Westrem.

Tijdens de beoordeling van de aanvragen, heeft de jury Hand in Hand vzw al enkele bijkomende vragen gesteld om de haalbaarheid van de mobiele unit beter te kunnen inschatten. Uit het antwoord van Hand in Hand vzw bleken er reeds een aantal stappen gezet te zijn tot het verkennen van de markt voor het leveren van de unit.  Men zag op dat moment geen onmiddellijke obstakels op het vlak van geldende regelgeving en voorschriften. We bekijken of we in de toekomst een zekere vorm van ruimtelijke toets kunnen toevoegen aan dergelijke projectaanvragen.

Hand in Hand vzw heeft zich reeds verder geïnformeerd om een aanvraag in te dienen voor de inplanting van de mobiele unit. De goedkeuring voor de plaatsing van deze woonunit blijkt echter geen evidentie te zijn omdat het domein is opgenomen in het Gewestelijk RUP “Afbakening grootstedelijk gebied Gent - deelproject 6C: Parkbos”, waarin het domein ingekleurd is als “zone voor landbouw”.

We onderzoeken momenteel enkele pistes om tot een oplossing te komen:

Eerste piste: mobiele zorgwoning 

• De beoogde respijtplek leunt volgens Hand in Hand sterk aan bij het concept van “mobiele zorgwoning”. De  zorgbehoevende en de mantelzorger zijn vlakbij mekaar aanwezig (weliswaar niet ‘wonen’). Hand in Hand vzw beoogt een volstrekt mobiele unit met tijdelijk verblijf, dus zonder domiciliëring van de zorgbehoevende. Het is onzeker of deze invulling kan in de huidige regelgeving rond zorgwonen.  
• Momenteel is zorgwonen beperkt tot ‘ondergeschikt binnen een bestaande woning’. De Stad Gent gaf al vaak signalen aan de Vlaamse overheid rond de nood aan een versoepeling rond hospitawonen, zorgwonen en mobiele zorgwoningen. Deze vernieuwende woonvormen bieden een antwoord op vele noden op de grens tussen wonen en welzijn, maar botsen nu te vaak op administratieve, financiële en fiscale drempels.
• Er loopt een Vlaams initiatief om de mogelijkheden voor zorgwonen uit te breiden, ook naar bijgebouwen of tijdelijk in een mobiele unit bij een bestaande woning. Dit ligt momenteel voor goedkeuring bij het Vlaams Parlement en is dus nog niet van kracht. Dan heb je daar geen omgevingsvergunning meer voor nodig, een eenvoudige melding volstaat. De unit mag wel maar drie jaar blijven staan, met de mogelijkheid tot een eenmalige verlenging met nog eens drie jaar. 

Tweede piste: regelluwte 

• Indien de mobiele unit in eerste instantie niet kan ingepland worden op landbouwgrond, bepleit Hand in Hand een zekere mate aan regelluwte. Hiermee hopen ze dan dat de beoogde respijtplek als “mobiele zorgwoning” voor een proefperiode van bvb. 5 tot 6 jaar wordt toegestaan. Hierbij wordt verwezen naar “Wonen-Vlaanderen” die in mei 2017 een oproep lanceerde voor “experimentele woonvormen in een regelluwe proefomgeving”.  Daarin wordt voor een beperkte periode de bestaande regelgeving deels aan de kant geschoven om innovatie de vrije baan te geven. Zolang de regelgeving (nog) niet is aangepast aan de nieuwe evoluties en trends mogen de experimentele woonvormen onder bepaalde voorwaarden afwijken van een aantal bepalingen van de Vlaamse Wooncode”. Ook in de Beleidsnota Stedenbouw (p. 32) wordt verwezen naar tijdelijke experimentele ruimte: ‘Het is eigen aan Gentenaars om out of the box te denken en dat willen we aanmoedigen. (…) Het experiment heeft altijd de doelstelling om het samenleven in de stad te bevorderen’.

Ook deze piste heeft tijd nodig om dit verder te onderzoeken.

Derde piste: handeling van algemeen belang 

• Voor het plaatsen van een mobiele unit bij de bestaande gebouwen, kan mogelijks de piste voor afwijkingen van handelingen van algemeen belang die een ruimtelijk beperkte omvang hebben cfr art.4.4.7.§2 VCRO een oplossing bieden. Ook daarvoor bestaan strikte randvoorwaarden waarvoor verder moet worden onderzocht of dit hier onder kan vallen. 

Indien de stedenbouwkundige regelgeving een obstakel blijft, zal Hand in Hand vzw trachten een alternatief uit te werken binnen de bestaande infrastructuur. Men denkt hierbij aan een herschikking in het bestaande woonhuis (dat een erkenning heeft voor 'beschut wonen'), zodat er in dat woonhuis een afzonderlijke 'respijtplek' zou kunnen worden gemaakt. Nadeel hiervan is dat de zorgbehoevende veel meer in de drukte zal verblijven en dat er een plek minder voor beschut wonen zelf kan worden aangeboden. 

De ‘respijtplek’ als sociaal innovatief project is in elk geval veelbelovend en vernieuwend. We zoeken dus actief mee naar een oplossing om dit toonaangevende project waar te maken. 

Op vraag van de auteur wordt deze vraag omgezet naar een schriftelijke vraag

Eerst en vooral, de dubbele contingentering (het maken van twee lijsten) wordt niet in het buitengewoon onderwijs toegepast. Wel in het gewoon onderwijs. 

In het gewoon onderwijs werden na de ordening en toewijzing 256 kinderen niet toegewezen aan de school van hoogste voorkeur. Dit waren 67 indicatorleerlingen en 189 niet-indicatorleerlingen. We moeten wel voorzichtig omspringen met deze resultaten. We merken dat de wachtende niet-indicatorleerlingen vooral op de schoollijsten staan waar traditioneel veel niet-indicatorleerlingen voor kiezen. 

In het gewoon onderwijs werden na de ordening en toewijzing 42 kinderen aan geen enkele school toegewezen. Dit waren 17 indicatorleerlingen en 25 niet-indicatorleerlingen. Al deze leerlingen kunnen zich alsnog inschrijven in een school waar er nog vrije plaatsen zijn. Er valt geen enkele leerling zonder school. 

In het gewoon onderwijs werd nog door 1 school een bijkomende capaciteitsverhoging doorgevoerd in het eerste leerjaar A. Zo werd de wachtlijst op die school weggewerkt en konden de 16 leerlingen op de wachtlijst van deze school ingeschreven worden. Dit is beperkt omdat we de scholen hebben opgeroepen om de uitbreidingen maximaal te realiseren vóór het verdelen van de plaatsen. Om zo meer ouders bij het begin positief nieuws te geven, in plaats van ze te laten wachten op verschuivingen. Dat wachten zorgt voor stressvolle dagen en weken en geeft het gevoel van digitaal kamperen. Belangrijk, met de bewegingen die nog gebeurd zijn hebben kreeg uiteindelijk 99% een school van eerste voorkeur, dat is opnieuw een goed resultaat.

Wat mij blijft verontrusten, is het buitengewoon onderwijs. Daar merken we een capaciteitstekort, het gaat over een 8-tal leerlingen. Dat is niet veel, zeker als je vergelijkt met andere steden zoals Antwerpen, waar het gaat over honderden, maar elke leerling is er 1 te veel. Want dat zijn leerlingen die nu heel veraf naar school zullen moeten gaan (en dus vele uren op de bus zullen zitten) ofwel noodgedwongen naar het gewoon onderwijs gaan. Met alle gevolgen van dien voor de draagkracht van de school, de leerling en de ouders. Het zijn er voor mij 8 te veel, ik heb dan ook een schrijven gericht naar de minister om dit extra onder de aandacht te brengen en ik hoop dat daar nog een beweging komt. Tenslotte, we gaan met het LOP een analyse maken om te kijken of we in de toekomst extra moeten ingrijpen. Het is moeilijk te voorspellen, maar we gaan het toch proberen.