De leefbaarheid in sommige sociale wooncomplexen in onze stad staat sterk onder druk. Hiervan getuigen o.a. de flatwachters die de stad in een aantal complexen inzet. Een belangrijke factor zijn de toenemende drugsoverlast- en criminaliteit. Sociale huurders uit verschillende hoeken van Gent trekken aan de alarmbel.
Ook de reportagereeks Niveau 4 drukt ons met de neus op de feiten. In één van aflevering vertelt een politie-inspecteur o.m. dat ze in de buurt zo 100 woningen kan aanwijzen waar mensen wonen met een ernstige drugsproblematiek.
Buren – alleenstaanden, gezinnen met (jonge) kinderen, senioren – die moeten samenleven in hetzelfde complex met huurders met een zware verslavingsproblematiek hebben het niet onder de markt. Zij worden dag in dag uit met de problemen geconfronteerd: vandalisme, criminaliteit, dealers, intimidatie, agressie, kortom onveiligheid en onleefbaarheid. Dit valt op geen enkele manier te onderschatten. Als stadsbestuur – en als grootste aandeelhouder van de grootste Gentse sociale huisvestingsmaatschappij WoninGent – kunnen we dit niet aanvaarden.
De N-VA-fractie bracht deze problematiek al eerder onder de aandacht. In juni 2019 stelde collega Elke Sleurs nog een commissievraag over de aanhoudende druggerelateerde criminaliteit en overlast in de sociale woontorens van Nieuw Gent. Een bewoner getuigde toen in de pers: “In veel gevallen begint het met drugs en alcohol en zo loopt het uiteindelijk ook uit de hand. Dealers vallen binnen in flats waar bewoners kwetsbaar zijn en palmen ze in. Voor hen is het makkelijk, want hun klanten wonen in dezelfde blokken. Elke toren heeft zo minstens een dealer. En niemand kan er iets aan doen, want als je de situatie opkuist, komen er gewoon nieuwe in de plaats. Het is dweilen met de kraan open.”
De thematiek kwam ook aan bod tijdens de recente themacommissie over de rapportering van WoninGent eerder deze maand. Op vragen over drugs- en andere overlast werd toen geantwoord dat WoninGent beschikt over acht wijkmonitoren (sociaal assistenten) die huurders die met een verslavingsproblematiek kampen, kunnen doorverwijzen naar gespecialiseerde hulpverlening.
In het nieuwe drugbeleidsplan wordt aan de geschetste problematiek echter slechts beperkt aandacht geschonken. In hoofdstuk 6.4 ‘Druggerelateerde overlast en criminaliteit’ is geen enkel actiepunt opgenomen dat concreet ingaat op deze problematiek. Alleen onder de hoofding 6.4.2 ‘Verder uit te werken in thematische werkgroep’ staat volgende korte paragraaf (ook al aanwezig in het ontwerpbeleidsplan van januari jl.):
“Drugoverlast die de leefbaarheid in sociale woningbouw aantast, vergt een integrale benadering waarbij Politiezone Gent, de sociale huisvestingsmaatschappijen en partners als Samenlevingsopbouw en (mobiele) zorgverlening de nodige afspraken maken met het oog op een doorgedreven aanpak waarbij eveneens de onderliggende oorzaken worden aangepakt.”
Dat is op dit moment ruim onvoldoende. De problemen zijn belangrijk en acuut genoeg om nu en zonder uitstel aangepakt te worden. Ze slepen ook al lang genoeg aan. Ze stralen ook af op hele wijken en die negatieve beeldvorming leidt begrijpelijkerwijs tot frustraties bij de goed menende bewoners daar.
Er moet op korte termijn een actieplan komen dat als eerste doelstelling heeft om de leefbaarheid in de sociale wooncomplexen in kwestie te herstellen, in het belang van alle sociale huurders en de bewoners van de buurten waar de complexen gelegen zijn.
Daarom, op voorstel van de N-VA-fractie,
De gemeenteraad draagt het college van burgemeester en schepenen op om in samenwerking met de betrokken partners (de SHM’s, de politie, het OCMW, organisaties met expertise op vlak van drugsverslaving) tegen 31 januari 2021 een actieplan op te stellen om de drugsproblematiek in sociale wooncomplexen aan te pakken.
Dit actieplan omvat o.a. volgende actiepunten:
1. In kaart brengen van de problematiek (objectivering).
2. Opstellen van een afzonderlijke spoedprocedure voor druggerelateerde overlast (in het belang van de buren en buurt die met de overlast geconfronteerd worden).
3. Versterken van de wijkmonitoren/flatwachters bij de melding/registratie/opvolging van druggerelateerde overlast.
4. Uitwerken van een hulpverleningsaanbod in het kader van de net vermelde spoedprocedure (zowel gericht op de drugsverslaafde huurders als op de huurders die de overlast ondergaan)
5. Installeren van camerabewaking op dealer/overlast-gevoelige plaatsen in/rond sociale wooncomplexen.
6. Oprichten van een periodiek overlegplatform met stad/OCMW, de SHM’s, de politie en andere partners (opvolging evolutie, bijsturing, enz.).
7. Communicatiecampagne over het actieplan bij de sociale huurders.