Ik heb via de verschillende media een aantal aangrijpende getuigenissen gelezen en gezien van radeloze rusthuisbewoners. Ik maak mij dan ook ernstig zorgen over de geestelijke gezondheidstoestand van heel wat rusthuisbewoners.
Ouderen kwijnen weg van eenzaamheid, niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk. Het versnelde verouderingsproces van sommige van die mensen is ronduit verbijsterend. Een aantal van die mensen willen hier niet meer zijn, zij willen gewoonweg sterven. Dergelijke getuigenissen gaan werkelijk door merg en been.
Ik ben mij bewust van het feit dat het personeel in alle woonzorgcentra hun uiterste best doet, maar soms zijn er eenvoudigweg troostende handen en luisterende oren te kort. Ik weet ook dat er heel wat activiteiten georganiseerd worden om deze problematiek zo goed als mogelijk op te vangen. Toch vraag ik mij af of er momenteel, met de beschikbare financiële en logistieke middelen, voldoende gedaan wordt voor de oudjes die er mentaal volledig doorzitten. Bovendien is het einde van de coronaproblematiek nog lang niet in zicht.
Op welke manier wordt deze problematiek momenteel opgevangen in de Gentse rusthuizen?
Is er momenteel voldoende personeel met de nodige expertise beschikbaar om die doelgroep bij te staan, om met die mensen te praten, om te luisteren naar hen om op die manier hun eenzaamheid te doorbreken?
Heeft de Stad Gent momenteel de nodige financiële middelen ter beschikking om desnoods extra geschoold personeel aan te werven om tegemoet te komen aan deze problematiek?
Springt de Vlaamse overheid op één of andere manier bij? Zo ja, op welke manier?
We hebben in Gent 27 WZC, zij hebben elk hun eigen organisatie en verantwoordelijkheden. Ik kan dus nu enkel in naam spreken van onze eigen 5 WZC. Wel weet ik dat er overal extra inspanningen zijn gedaan. Momenteel zijn alle disciplines in onze woonzorgcentra zich enorm aan het inzetten om de bewoners zo een kwalitatief mogelijke zorg te bieden in deze moeilijke tijden.
Hierbij denken we niet enkel aan de mensen uit de zorg, maar ook dat bezoekje aan de kapper kan wonderen doen, of het dagelijkse praatje met de onderhoudsmedewerker, of het extraatje bij de koffie die de keukenmedewerkers hebben voorzien, vrijwilligers die een luisterend oor bieden,…
We hebben altijd enorm geïnvesteerd in vrijwilligers. Normaal zijn er per dan zo’n 3 a 4 vrijwilligers per WZC aanwezig.
Naast de dagdagelijkse momenten van verzorging en animatie worden de bewoners extra in de watten gelegd met verwenmomenten als optredens, groepsgesprekken, sneukelnamiddagen, aperitiefjes,…
Via het interne televisie-infokanaal van de 5 wzc genieten bewoners van op hun kamer van culturele voorstellingen en tentoonstellingen, gecombineerd met oude Gentse filmactualiteiten. Verschillende theater-en cultuurhuizen en culturele organisaties zorgden voor de opnames.
De psychologe deed ondertussen ook bevragingen naar het welbevinden van de bewoners in kleine groepjes. Ook werden er al diverse themagespreksgroepen georganiseerd.
Als stad hebben wij altijd extra geïnvesteerd in psychologische ondersteuning in onze WZC.
Er wordt ook ingezet op een individuele aanpak. Wat voor de één werkt, werkt niet voor de ander, waar de één nood aan heeft, baalt de ander misschien van.
We zetten ons in om deze individuele noden in kaart te brengen en een aangepaste oplossing te bieden. Ook de familie en mantelzorgers worden hierin niet vergeten.
Met de inzet van 5 extra woonbegeleiders die zullen werken in de leefgroepen willen we ook extra inzetten op de noden van de bewoners. Zij kunnen deze noden mee opvangen en zoeken naar geschikte oplossingen op maat van elke bewoner. Zij vormen ook mee de brug tussen het WZC en de buitenwereld.
We zijn de eerste in Gent die woonbegeleiders inzet in het WZC.
Hiervoor is heeft de Stad de vlucht vooruit genomen en hier de nodige middelen al voor vrij gemaakt.
Daarnaast zetten we ook extra in op digitaal contact te onderhouden met hun naasten en ondersteunen we bewoners in het gebruik van Skype, whatsapp,….
Uiteraard is dit anders dan iemand live te ontmoeten. Er werd dan ook gezocht naar creatieve en veilige oplossingen zodat bewoners en familie elkaar in levenden lijve konden zien: babbelbox in de tuin, bezoek over de haag,…
Momenteel zijn ook de bezoekregelingen aangepast op maat van het woonzorgcentra. We willen maximaal inzetten op fysieke bezoeken maar steeds in de meest veilige omstandigheden.
Dag na dag trachten we een gulden middenweg te vinden tussen de huidige maatregelen en heersende risico’s enerzijds en anderzijds het gezond verstand die weet dat deze specifieke doelgroep specifieke noden heeft.
Vlaanderen heeft op 24 april en 17 juli middelen vrij gemaakt om de nood aan personeel binnen de woonzorgcentra op te vangen tijdens de coronacrisis. Deze vergoeding is begrensd op 500 euro per erkende woongelegenheid binnen woonzorgcentra en kortverblijven. Dit komt voor de 5 OCMW-woonzorgcentra neer op een maximum-compensatie van 377.000 euro.
Deze middelen kunnen ingezet worden op om personeelstekorten op te vangen en prestaties van extra personeel op te vangen daar waar er noden zijn.
Bij het begin van de coronacrisis heeft het personeel zich ook meteen heel flexibel opgesteld en werd administratief personeel en personeel van de staf ingezet in de operationele werking van elk WZC.
Hierin kun je zien dat publieke zorg het verschil maakt.
do 17/09/2020 - 10:17