2018_MV_00240 - Mondelinge vraag van raadslid Johan Deckmyn: Drongensesteenweg 171 (sociale huurwoningen WoninGent)

Ik nam al eerder initiatieven in dit verband, maar de situatie is er intussen zelfs op verslechterd.

Dit betreft een zoveelste klacht over sociale huurwoningen en de conficten met allochtone en autochtone huurders. Het betreft de wooneenheden op de Drongensesteenweg 171 (Sociale woonmaatschappij WoninGent). Deze wooneenheid bestaat uit 39 woningen. Nagenoeg 75% van de bewoners zijn Gentenaars van allochtone origine. Een aantal gezinnen met kinderen zorgen voor voortdurende problemen. Deze de problemen slepen al 10 jaar (!) aan en het gaat steeds om hetzelfde oorzaken:

• ’s avonds en ’s nachts voortdurend lawaai tijdens de ramadan
• inbreuken op het Huishoudelijk Reglement
• de kinderen spelen vooral waar ze niet mogen spelen, bijvoorbeeld in de garages (ze mogen volgens het Huishoudelijk Reglement enkel spelen op de eigen verdieping en op het grasperk, niet op de andere verdiepingen)
• de kinderen kijken schaamteloos door de ramen
• de kinderen spelen in én met de liften (nochtans staat in het het Huishoudelijk Reglement dat kinderen jonger dan 12 jaar de lift niet alleen mogen gebruiken)
• de branddeuren staan voortdurend open (ze worden geblokkeerd met bakstenen)
• de kinderen plegen vandalisme (zo zijn o.a. de houders van de brandblustoestellen beschadigd)

De klagende bewoners willen na 10 jaar eindeloos geruzie en gekrakeel eindelijk rust:

• ze worden bedreigd als ze opmerkingen geven (racisten, wij maken jullie kapot)
• ze hebben WoninGent al gecontacteerd via de wijkmonitoren
• WoninGent stuurt een brief maar deze brief wordt voor de ogen van de klagers al lachend verscheurd
• de klagers hebben ten einde raad inmiddels ook al de Ombudsvrouw gecontacteerd

Het is duidelijk dat de klachten van deze mensen op geen enkel moment ernstig worden genomen. Van zodra zij bepaalde klachten uiten, worden zij door het beleid weggezet als moeilijke mensen en racisten. Zij vertonen zogezegd een gebrek aan respect voor andere culturen en zouden zich niet verdraagzaam genoeg opstellen. De allochtone huurders weten dit maar al te goed en maken hier dan ook gretig misbruik van. Respect en verdraagzaamheid betekent voor hen dat ze gewoon hun zin kunnen doen en daar geen op- en/of aanmerkingen over krijgen.

Maar het is toch wel zeer vreemd te noemen dat het respect en de verdraagzaamheid blijkbaar altijd van één kant moet komen. Bovendien weet je bij voorbaat dat je moeilijkheden krijgt als je geen ‘gezonde mix’ van huurders hebt in een eenheid van sociale woningen: 75% allochtonen en 25% autochtonen noem ik geen gezonde mix. Dit moet onvermijdelijk en feitelijk tot conflicten leiden!

Maar wat mij het meest stoort in dit verhaal is dat deze moeilijkheden al 10 jaar aanslepen en dat blijkbaar nog nooit een ernstige poging werd ondernomen om deze zaak te ontmijnen. De allochtone huurders hebben het blijkbaar alleen over hun rechten, maar nooit over hun plichten.

Het personeel van de sociale woonmaatschappij die dergelijke problemen ten goede moeten keren, weten het vaak ook niet meer. Het is voor hen dan ook het gemakkelijkst om de weg van de minste weerstand en de klagers weg te zetten als moeilijke mensen.