Vorig jaar werd Gent opgeschrikt door het stopzetten van het contract van vijf toeleveranciers van Volvo. Eind 2015 was er ook de herstructurering bij Coca-Cola die een honderdtal banen op de helling zette. Ondertussen zijn we een jaar later. Kleinere herstructureringen en/of faillissementen krijgen minder snel aandacht. Goed nieuws wanneer er arbeidsplaatsen bij komen, blijft ook minder lang hangen.
Wanneer er jobs op de helling komen te staan, is het cruciaal dat vakbonden en werkgevers een goede oplossing vinden in belang van de betrokken werknemers. Wanneer het nodig is, staan de diensten van de Stad en de VDAB de betrokken organisaties bij.
In de genoemde voorbeelden gaat het in eerste instantie over jobs voor arbeiders, vaak voor mensen die kortgeschoold zijn. Vanzelfsprekend is de rol van de Stad en VDAB beperkt hierin. Maar Elk talent telt in Gent. Daarom worden vanuit de Stad al heel wat initiatieven, specifiek gericht naar die doelgroep, op poten gezet.
Wat is de inschatting van de schepen, een jaar na het nieuws over de toeleveranciers van Volvo, over de werkgelegenheidskansen voor kortgeschoolden in het Gentse? Zowel voor de arbeiders vandaag, als de arbeiders van morgen?
Verdient het aanbod aan vormings- en opleidingsprogramma’s die momenteel lopen, bijsturing?
Kunnen we meer algemeen lessen trekken uit de rol van de Stad bij dergelijke prangende kwesties?
Omdat de ontslagen niet allemaal tegelijk gebeuren, is de her tewerkstelling van de getroffenen momenteel niet alarmerend, natuurlijk wel voor de mensen zelf, en we blijven dit natuurlijk scherp opvolgen.
Misschien even recapituleren waar het precies over gaat.
In maart 2016 gaf Volvo Cars te kennen dat het een aantal activiteiten opnieuw zou ‘in-sourcen’. Dit stelde belangrijke risico’s voor de toeleveranciers, wiens contract met Volvo op de helling kwam te staan.
Ook vanuit (her)tewerkstellingsoogpunt hield (en houdt) dit risico’s in, omdat het gaat om mensen die weliswaar beschikken over voldoende werkervaring, het gaat vaak over kwetsbare profielen, of mensen die niet zomaar in een andere sector inzetbaar zijn.
Daarom richtte ik een interne Task Force op, samen met mijn collega Mathias De Clercq, waarin de stadsdiensten (Werk en Economie) de situatie op de voet volgden. Samen met de VDAB, die hier natuurlijk de belangrijkste opdracht heeft.
Intern, omdat we ons ‘beschikbaar’ hielden voor eventuele vragen naar versterkt begeleidingsaanbod, maar tegelijk de sociale dialoog tussen de bedrijven en de werknemersorganisaties niet wilden doorkruisen.
Indien u dit wenst kan ik u een kort overzicht bezorgen van de situatie van de 9 toeleveranciers, maar ik ga dit hier nu niet dadelijk overlopen, omdat dit ons te ver zou leiden. Ik zal het u schriftelijk bezorgen.
Globaal zien we dat de hoger opgeleide getroffenen geen problemen ondervinden om opnieuw werk te vinden.
Dit ligt moeilijk bij de lager opgeleide profielen, maar toch zijn er ook hier al redelijk wat her tewerkstellingen. Met de aantrekkende groei verwachten we echter dat ook deze mensen opnieuw werk zullen vinden.
Voorlopig lijkt de (wettelijk verplichte) outplacementbegeleiding dus te volstaan. Dat verklaart ook waarom er vanuit de tewerkstellingscellen momenteel geen vragen zijn om bijkomende maatregelen.
Bovendien blijft het belangrijk te benadrukken dat de collectieve ontslagen (en vooral hun gelijktijdigheid) berust op toeval, en niet op een onderliggend, economisch probleem. Onze economie blijft veerkrachtig.
Wel blijft specifiek aanbod voor meer ‘kwetsbare’ werkzoekenden belangrijk. Want de arbeidsmarkt blijft voor hen moeilijk toegankelijk, ook al neemt het aantal vacatures momenteel toe.
Dit is een trend van de laatste 4 maanden.
Ik denk vooral aan jongeren, anderstaligen en ouderen
We moeten er via gericht aanbod voor zorgen dat zij de boot niet missen.
En zoals u weet het blijft ons parten spelen dat het niet zo goed gaat met de sociale economie.
do 16/03/2017 - 08:49