Naar aanleiding van recent onderzoek trok de minister van Onderwijs kort geleden aan de alarmbel over de schoolprestaties van kinderen en jongeren die opgroeien in een niet-Nederlandstalige thuisomgeving. Er blijkt een enorme kloof in schoolresultaten te bestaan tussen wie thuis Nederlands spreekt en wie thuis Turks of Arabisch spreekt. Erger nog: volgens de cijfers verbetert die situatie ook niet. In tegenstelling tot in andere Europese landen, zoals Nederland, scoort de tweede generatie van kinderen met een migratie-achtergrond niet beter dan de eerste generatie. In haar reactie wees de minister de ouders op hun verantwoordelijkheid en riep ze hen op om meer engagement op te nemen.
De uitspraken van de minister zijn door velen moedwillig eenzijdig geïnterpreteerd en afgedaan als polariserend en verwijtend. Dat terwijl ze als doel hadden om een zeer reële problematiek te benoemen en de betrokken partijen, zonder te culpabiliseren, op te roepen om de toestand aan te pakken. Betrokkenheid van de ouders, dus ook van ouders met een migratieachtergrond, is immers een krachtige hefboom voor een succesvolle schoolloopbaan.
Uiteraard mogen we ook van scholen en, breder, van onze maatschappij inspanningen verwachten. Het ontbreekt ouders met een migratieachtergrond – en trouwens ook ‘autochtone’ ouders in kansarmoede – vaak aan het sociale en culturele kapitaal om de traditionele verwachtingen die de school van hen heeft in te lossen. Formele momenten als oudercontacten of rapportbesprekingen vormen dikwijls een te grote drempel. Scholen die werk maken van creatievere, meer informele oplossingen, stellen vast dat die heel vaak wel aanslaan. Uiteraard moeten we ook het schitterende werk van brugfiguren eren.
Maar enkel wanneer we deze problematiek op een eerlijke en serene manier durven te bespreken, kunnen we echt werk maken van een oplossing. Vandaar de volgende vragen:
Wat is op dit vlak de situatie in de Gentse stadsscholen? Hoe wordt ouderparticipatie daar gemonitord? Welke tendensen blijken uit de vaststellingen?
Welke inspanningen doen de Gents stadsscholen om ouders met een migratieachtergrond meer te betrekken? Welke resultaten levert dat op?
Welke bijkomende stappen acht u mogelijk om deze problematiek aan te pakken?