In ruil voor een ferme vergoeding laten steeds meer gemeenten alleen nog kledingcontainers van privébedrijven op hun grondgebied toe. Hun namen - 'Vlaams Inzamelcentrum Textiel' (VICT) en 'Curitas' - wekken de indruk dat het goede doelen zijn, terwijl winst maken hun enige doel is. Deze contracten mogen een goede zaak zijn voor de financiën van steden en gemeenten, voor de echte goede doelen zijn ze een ramp. Zij worden uit de markt geprijsd omdat ze geen vergoeding kunnen aanbieden aangezien al hun winst naar ontwikkelingsprojecten gaat.
Algemeen directeur van Komosie, de koepel waaronder de kringwinkels vallen, maakt zich grotere zorgen over het consumentenbedrog van zowel Curitas als Vlaams Inzamelcentrum Textiel. Er zijn nog steeds veel mensen die denken dat ze een goed doel steunen en die firma's doen er alles aan om dat beeld te versterken.
Hoeveel procent van de kledingcontainers in Gent gaat naar privéondernemingen en hoeveel naar de sociale markt? En wat kan er gedaan worden om de burgers beter in te lichten over het winstmotief van deze privéondernemingen?