Het is pijnlijk te zien hoe veel achtergelaten fietsen door de stad vernietigd worden terwijl in andere steden hier op een veel intelligentere manier mee omgegaan wordt.
Een goed voorbeeld is de Nederlandse stad Utrecht, waar niet opgehaalde fietsen worden verkocht aan het bedrijf waar de gemeente een raamovereenkomst mee heeft gesloten.
Op dit moment is dat in Utrecht het bedrijf Fietspunt BV. Dit bedrijf beheert het zogenaamde fietswrakken-depot, waar gebruikte fietsen gerecycleerd worden en terug verkocht worden. Een tweedehandsfiets kan je er al kopen voor €60,00. Bij de aankoop van een fiets vanaf €80,00 krijg je twee maanden garantie. Hierbij wordt, waar mogelijk, gebruik gemaakt van de inzet van werknemers die een grote achterstand hebben tot de arbeidsmarkt en jongeren die een werkstraf moeten verrichten.
Er zijn dus meerdere winnaars in dit concept:
-de Stadskas, die geld verdient aan de verkoop van achtergelaten fietsen
-het bedrijf die de fietsen recycleert en verkoopt
-laaggeschoolden, die extra kansen krijgen op de arbeidsmarkt
-de fietsers, die voor weinig geld een degelijke fiets met garantie kunnen kopen
-wij allen in ons streven naar een kleinere ecologische voetafdruk en minder afval
Het Mobiliteitsbedrijf liet mij onlangs weten dat de stad Gent nog bruikbare fietsen aan de vzw Atelier schenkt, maar volgens mijn informatie gaat dit slechts om een heel klein aantal fietsen per jaar.
Bent u als schepen bereid te laten onderzoeken of dit Utrechts model kan worden toegepast in Gent?
Met vriendelijke groeten,
Bruno Matthys
raadslid
Antwoord schepen Filip Watteeuw
Het is belangrijk dat de fietsen helemaal in orde zijn, dat mensen met kwaliteitsfietsen rondrijden.
De meeste fietsen die worden vernietigd échte wrakken zijn, die nog nauwelijks of niet meer rijvaardig te maken zijn. Door vernietiging willen we vermijden dat men toch nog probeert deze fietsen weer in gebruik te nemen. Ze zijn immers niet veilig meer en vaak worden ze dan na een aantal maand opnieuw achtergelaten.
Het klopt dat alle gevonden of achtergelaten of losgeknipte fietsen (die niet werden opgehaald door hun eigenaar) naar Ateljee gaan en wat daar gebeurt is conform het Utrechts model: de meeste fietsen worden hersteld en verkocht via sociale economie. Enkel de wrakken worden in principe verschroot.
Wat dan anders is in Utrecht, is dat de exploitatie van het Fietsdepot niet meer gebeurd door de stad zelf, maar door een sociaal economiebedrijf. Als ik u goed volg, zou u voorstellen dat we dit in Gent ook doen.
Ik kan hier momenteel geen uitspraak over doen. Ook de werking van het huidig stedelijk fietsdepot stoelt op sociale economie (inzet van startbanen). Hoe we verder gaan met de sociale economie is een vraag die ik zeker wil bespreken met mijn collega van Werk. Verder is er ook de VZW Max Mobiel, die ook een “Fietspunt” exploiteert aan de stations en ook in de sociale economie actief is. De volgende maanden gaan er hier zeker gesprekken gevoerd worden op de bestaande toestand te optimaliseren en we willen zeker het model “Utrecht” daarbij meenemen in de discussie rond mogelijke optimalisaties.
Raadslid Matthys dankt voor het antwoord. Sommige gerestaureerde fietsen zijn soms veiliger dan enkele fietsen van goedkope makelij. Het is een goede zaak dat we van elkaar kunnen leren.
Schepen Watteeuw beaamt dat er op een aantal plaatsen fietsen worden verkocht waarvan de ‘rijvaardigheid’ van bedenkelijke kwaliteit is. Ook dat moeten we opvolgen.
We werken verder aan initiatieven, groot en klein!
wo 23/01/2013 - 15:38