x
Tijdens de voetbalwedstrijd Standard Muide – Zaffelare werden een aantal iPhones gestolen uit de kleedkamer. De eigenaar van één van de toestellen kon nagaan waar het toestel was. Het werd in een woonwagenpark gelocaliseerd maar de politie stelde niet te kunnen optreden.
Meer en meer mensen hebben op elektronische toestellen applicaties lopen waardoor ze hun toestel bij verlies of diefstal kunnen opsporen.
Deze technologische evolutie schept verwachtingen bij de burgers en biedt ook kansen.
Wat is de aanpak van de politie van Gent in dit verband?
Wat uw vraag betreft over de diefstal van iPhones kan ik u mededelen dat
met de huidig beschikbare applicaties (zoals “Find my Iphone) het slachtoffer van de diefstal zijn/haar gestolen smartphone of tablet kan traceren, op voorwaarde evenwel onder meer dat:
- Het slachtoffer op voorhand deze applicatie geïnstalleerd heeft op zijn (dure) kleinood;
- Het slachtoffer zich ook ingeschreven heeft op dit trackingsysteem;
Wanneer een bestolen burger zich bij de politie aanbiedt met de melding dat zijn/haar smartphone of tablet is gestolen, dan wordt deze melding uiteraard geacteerd in een PV.
De aangereikte informatie m.b.t. de lokalisatie van het gestolen goed dient alleszins geëxploiteerd te worden in het politioneel onderzoek (Wie woont op de aangegeven locatie? Is betrokkene politioneel gekend voor diefstallen, heling, …?).
De mate waarin al dan niet onmiddellijk zal gereageerd worden hangt af van twee richtingen, t.t.z. heterdaad of niet en ruraal dan wel stedelijk gebied.
Is de diefstal zonet gebeurd, dan valt dit onder de heterdaadprocedure, wat impliceert dat een officier van gerechtelijke politie desgevallend een huiszoeking op heterdaad kan uitvoeren in het pand dat wordt aangegeven als bergplaats van de gestolen smartphone/tablet.
Van kapitaal belang is hier in hoeverre deze tool accuraat is. Naar verluidt zou deze applicatie accuraat zijn tot op enkele meters.
In een rurale omgeving (met open bebouwing) is dit meer dan voldoende, in een stedelijke omgeving evenwel, met appartementen en rijwoningen, is dit ontoereikend.
De redenering van “we vragen de bewoners van de panden in een straal van x meter rond de aangegeven locatie (bv. een appartementsblok) om een huiszoeking met toestemming” is in feite niet correct. Voor twee à drie woningen zou je dit misschien nog kunnen overwegen maar meer zoekingen zouden kunnen begrepen worden als een schending van de privacy. Per slot van rekening ervaren veel burgers het verzoek tot het uitvoeren van een huiszoeking met toestemming nog als een morele druk.
Bovendien is dit praktisch niet altijd haalbaar.
Het aangehaalde voorbeeld (een zoeking in een woonwagenpark) is hiervoor significant: hoe nauwkeurig was de bepaling? ; hoeveel woonwagens waren er aanwezig op de site? is het praktisch mogelijk om bij al deze woonwagens een huiszoeking met toestemming uit te voeren?
Het parket is doende met het uitwerken van een beleid omtrent de gerechtelijke toepassing van deze lokalisatietool. Het parket wil alleszins zoveel als mogelijk meegaan in de mogelijkheden die deze (nieuwe) technologie ons te bieden heeft.
Tot slot wil ik u mededelen dat de politie niet kon uitmaken in welke caravan het gestolen goed zich bevond . Een groter aantal caravans kwamen in aanmerking . Een caravan is als een woning te beschouwen. Zonder toestemming of mandaat tot huiszoeking konden de caravans niet doorzocht worden. Wel had men aan elke mogelijke caravan kunnen aan kloppen en de identiteiten noteren voor verder onderzoek. Ik heb dit besproken met de korpschef . Het parket zal dit verder intern analyseren en richtlijnen uitschrijven.
di 07/05/2013 - 08:27