Onderzoekster Els Leye, bekend om haar strijd tegen geweld op vrouwen, zegt in een recent interview dat ook in ons land kindhuwelijken worden afgesloten. Ook in België trouwen meisjes en zelfs jongens nog voor hun achttiende, zonder dat ze daar zelf voor kiezen.
De steden die in de krant in dit verband worden genoemd zijn Brussel en ook Gent.
In onze stad worden er vijf tot tien kindhuwelijken per jaar gesignaleerd..
Het zijn leerkrachten, hulpverleners en andere professionelen die rechtstreeks in contact komen met kinderen die dit kunnen signaleren en de slachtoffers de nodige hulp kunnen bieden op voorwaarde dat zij daarvoor de nodige kennis hebben.
Hoe groot is het probleem van kindhuwelijken in onze stad?
Wat doet het stadsbestuur samen met de politie om
kindhuwelijken te voorkomen,
professionelen op het terrein te begeleiden
en om de slachtoffers te helpen?
Zal het stadsbestuur naar aanleiding van dit onderzoek meer aandacht hebben voor dit probleem of bijkomende acties nemen?
Het fenomeen van de kind- en gedwongen huwelijken is een fenomeen dat zeer moeilijk detecteerbaar is en verborgen blijft.
De Lokale Politiezone Gent kreeg tot op heden in de politionele praktijk niet te maken met de problematiek van “kind huwelijken”. Het lijkt ons echter aannemelijk – en dat wordt uiteraard ook bevestigd in het onderzoek waar u naar refereert – dat in Gent kind huwelijken m.a.w. huwelijken tussen adolescenten, minderjarigen, al dan niet tegen hun wil plaatsvinden. Het is voor de hand liggend dat de ‘kind huwelijken’ die binnen gesloten gemeenschappen worden aangegaan niet aan de officiële instanties worden gemeld.
Ook bij de diensten van de Burgerlijke Stand is er geen melding van deze huwelijken waardoor wij moeten concluderen dat indien er zich kind huwelijken voordoen dit geen officieel geregistreerde huwelijken zijn, maar eerder huwelijken die in de traditionele en/of godsdienst gerelateerde omstandigheden moeten gesitueerd worden.
Af en toe wordt melding gemaakt bij de Cel Schijnrelaties van een poging tot uithuwelijken van minderjarige meisjes. Dit is zeer beperkt met een gemiddelde van 1 per jaar.
De meldingen waren telkens door tussenkomst van een leerkracht, een vertrouwenspersoon uit de schoolomgeving of door vrienden.
Het betrof meisjes die op de hoogte gebracht waren door hun ouders of op een andere manier te weten gekomen waren dat zij naar het thuisland zullen worden gestuurd om te worden uitgehuwelijkt aan de persoon zoals overeengekomen door de beide families.
De Cel Schijnrelaties staat open voor deze meldingen, maar kan daar tot nog toe slechts een zeer beperkte rol in spelen.
De rol van de Cel Schijnrelaties situeert zich op 4 niveaus:
- Aanspreekpunt.
- Doorverwijspunt.
- Meldingen naar bevoegde instanties: parket, DVZ, ….
- Optreden bij voorleggen van de uiteindelijke huwelijksakte.
De sociale werkers die doorgaans dichter bij deze culturele minderheden staan, hebben een belangrijke rol in de aanpak van dergelijke problematiek en zijn van groot belang voor de kinderen in kwestie.
Zo kan het CLB in deze problematiek tussenkomen op aangeven van een school of op vraag van de betrokken jongere zelf. Er zijn geen cijfers over het aantal aanmeldingen per schooljaar. Het CLB onthaalt iedere aanmelding, brengt de probleemsituatie in kaart en bekijkt vervolgens welke diensten in het begeleidingstraject best kunnen ingeschakeld worden. Zelf kan het CLB ook een kortdurende begeleiding organiseren. Zij houden hierbij rekening met de verwachting van de jongere, zijn cultuur, taal, relatie met de ouders, etc... . Het CLB kan voor de begeleiding ook beroep doen op het Steunpunt Jeugdhulp. Het Steunpunt heeft dit schooljaar één casus m.b.t. kind huwelijken begeleid.
Ook het Team Buurtstewards heeft geen kennis van ‘kind huwelijken’ bij de gezinnen die zij begeleiden.
Het team besteedt wel veel aandacht aan anticonceptie, zwangerschapsbegeleiding en abortus. Meisjes die op zeer jonge leeftijd een kind krijgen, hebben het immers nog moeilijker om school te lopen en zich te ontplooien. De buurtstewards proberen door sensibilisering de gezinnen voor te lichten.
De buurtstewards hebben ondertussen ook contact genomen met de onderzoekster mevrouw Els Leye en plannen in het najaar met haar een overleg rond kind huwelijken, tienerzwangerschappen enz.
Ondanks het feit dat de bestaande wetgeving gedwongen huwelijken en gedwongen wettelijke samenwoning strafbaar stelt en ondubbelzinnig benadrukt dat de overheid deze praktijken niet tolereert, blijft de toepassing ervan moeilijk.
De aanpak van deze problematiek is dus niet gemakkelijk. De betrokken slachtoffers staan meestal zeer zwaar onder sociale en familiale druk. Zij zoeken enerzijds hulp om uit de situatie te geraken, maar anderzijds wensen zij niet dat de situatie nog verergert.
Ingaan tegen de wil van de ouders betekent immers niet zelden dat hun familiale toestand onleefbaar of zelfs gevaarlijk wordt.
Tussenkomst van externe diensten moet dan ook zeer omzichtig en eventueel via omwegen gebeuren.
wo 22/04/2015 - 10:09